Twoja przegl±darka nie ma zainstalowanego plugina obsługuj±cego animacje w technologii Flash. Prosimy o zainstalowanie go ze strony Adobe.com

Menu
Adryanowa, Władysława

Rzeźbiarka

urodzona 4.III.1915 r. w Wierzbiczanach w byłym powiecie gnieźnieńskim, zamieszkała w Kruchowie, gmina Trzemeszno, woj. bydgoskie. Ukończyła 4 oddziały szkoły powszechnej w Lubochni, pow. Gniezno. Mimo przejawiających zdolności i chęci do nauki nie mogła ukończyć wyższych klas gdyż od młodych łat zatrudniona była w gospodarstwie domowym a także przy cięższych pracach rolnych i hodowlanych. Jej matka umarła młodo, kiedy Adryanowa miała niecałe dwa łata. W czasie I wojny światowej ojciec został powołany do wojska i walczył na różnych frontach. Po zakończeniu wojny, kiedy wrócił do domu. ożenił się po raz drugi. Adryanowa w swoim życiorysie pisze, że w tych pierwszych latach było im w domu bardzo ciężko. W 1938 roku wyszła za mąż i zamieszkała u męża w Kruchowie. Wspólnie z mężem pracuje na 4 ha gospodarstwie rolnym. Około 1941 r. mając już 26 lat zaczęła rzeźbić. Niewątpliwie, uczyniła to pod wpływem ojca, który przejawiał w tym kierunku zdolności i zamiłowanie. Adryanowa pamięta, że jej ojciec zrobił dwoje skrzypiec, z których jedne kilka lat temu zostały zakupione do zbiorów Muzeum Instrumentów Muzycznych w Poznaniu. Wykonywał też „nakładane" kapliczki, kasety, rzeźbione pudełeczka, ramki do fotografii. Miały być też jakieś rzeźby figuralne, ale te nie zachowały się. Ojciec Adryanowej, Władysław Andrzejewski zmarł w 1942 r. właśnie wówczas gdy rzeźbiarka zaczynała samodzielnie tworzyć. Adryanowa wspomina, że rzeźba interesowała ją od młodych lat. Zawsze z dużym zaciekawieniem oglądała figury świętych w różnych kościołach a najbardziej w kościele parafialnym „bo były takie piękne". Te rzeźby były dla niej wzorem. Potrafiła do nich nawiązać, skoro jej rzeźby znajdują się obecnie w kościele parafialnym w Kruchowie na miejscu starych rzeźb zniszczonych w czasie II wojny światowej. W swej pracy rzeźbiarskiej, szczególnie w pierwszym, okresie Adryanowa korzystała też z innych wzorów. Były to oleodruki i różne figurki gipsowe przeważnie o treści religijnej, oddające naturalistycznie kształt i koloryt przedstawianych postaci. Z tego okresu zachowały się niewielkie, owalnego kształtu płaskorzeźby przedstawiające Matkę Boską karmiącą, Chrystusa w Ogrójcu, Serce Jezusowe dość dokładnie skopiowane z oleodruków. Nie należy się dziwić, że Adryanowa zaczęła rzeźbić w tym właśnie naturalistycznym stylu. Decydowały nie tylko wzorce i miejscowa tradycja, ale również i odbiorca. Tylko takie prace mogły znaleźć uznanie we własnym środowisku.

W latach 60-tych Adryanowa „zostaje odkryta" jako samorodna rzeźbiarka ludowa. Następuje drugi okres twórczości dla muzeów, dla Cepelii, Desy i dla coraz liczniejszej grupy kolekcjonerów prywatnych nabywających rzeźby bezpośrednio u twórczyni. Od kilku lat Adryanowa bierze udział początkowo w regionalnych konkursach i wystawach pałuckiej sztuki ludowej w Kcyni, Żninie, Szubinie, Bydgoszczy, Toruniu, potem w konkursach i wystawach międzywojewódzkich i ogólnopolskich. Na konkursie „Rzeźba ludowa Polski Północnej" (Sopot 1972) otrzymuje III nagrodę. W konkursie „Wojsko polskie w rzeźbie ludowej" (Warszawa 1975) zdobywa również III nagrodę. Jej prace zostały zaklasyfikowane na wystawy pokonkursowe „Mikołaj Kopernik w sztuce ludowej" (Toruń 1973) i „Wielcy Polacy, ich życie i dzieła w rzeźbie ludowej" (Toruń 1975). Ponadto rzeźby Adryanowej były eksponowane na wystawach polskiej sztuki ludowej w NRD i w Rumunii.

Ten drugi okres „Muzealno-Cepeliowski" charakteryzuje się znacznym rozszerzeniem tematyki rzeźb. Twórczyni mając dobrze opanowany warsztat rzeźbiarski potrafi sprostać każdemu zamówieniu organizatorów różnorodnych konkursów. Z dużą swobodą rzeźbi „świątki", ale i postacie historyczne i typy wiejskie. Rzeźbi Mikołaja Kopernika, Emilię Plater, Jana Matejkę, Marię Skłodowską-Curie, Tadeusza Kościuszkę i innych bohaterów narodowych, pisarzy, uczonych a równocześnie postacie wiejskie: chłopa ze dzbanem, chłopa z fajką lub laską, starą kobietę z książką do nabożeństwa lub z różańcem, kobietę w stroju pałuckim, kobietę z dzieckiem itp. Wszystkie te figurki posiadają prostą kompozycję, są modelowane statycznie i symetrycznie, są starannie i ładnie wykończone z subtelną polichromią. Wśród tej grupy figurek wyróżniają się zgrabne i ładne miniatury uli oraz właściwe ule figuralne. W niektórych rzeźbach Adryanowa wprowadza bardziej zróżnicowane kompozycje. Dotyczy to głównie rzeźb o tematyce sakralnej. Sama wyznała, że takie rzeźby jak Chrystus Frasobliwy, Pieta, Ukrzyżowanie, Zdjęcie z krzyża są trudne do wykonania z powodu różnego układu ciała, pozycji rąk i nóg, wyrazu twarzy. Należy pamiętać, że twórczyni szczególnie w rzeźbie sakralnej starała się wiernie odtwarzać pierwowzory, którymi były rzeźby bądź obrazy widziane w kościołach lub na różnego rodzaju reprodukcjach. Adryanowa rzeźbi przeważnie w drewnie miękkim: lipie, topoli, ale wykorzystuje także inne gatunki surowca. Ma komplet zagranicznych dłut rzeźbiarskich, które otrzymała od krewnych. Posługuje się także zwykłymi nożykami, piłką, siekierą, pilnikami, papierem ściernym, szkłem. Do malowania służą jej farby wodne i olejne oraz pokosty. Udział we wspomnianych wyżej konkursach i wystawach sztuki ludowej przyczynił się do licznych zakupów jej rzeźb przez muzea etnograficzne i inne instytucje i stowarzyszenia kulturalne i regionalne. Największy zbiór prac Adryanowej posiada Muzeum Etnograficzne w Toruniu, Muzeum w Żninie, Gdańsku-Oliwie. Prace jej zakupiły także Muzeum Etnograficzne w Krakowie i Muzeum Mazowieckie w Płocku. Otrzymała kilka nagród i wyróżnień, była stypendystką Kujawsko-Pomorskiego Towarzystwa Kulturalnego. Jest członkiem Stowarzyszenia Twórców Ludowych.

Muzeum Sztuki Ludowej,Marian Pokropek, zabytki, Polska, sztuka, ludowa, rzeźba, płaskorzeźba, sznycerka i intarsje, rzeźba ceramiczna, malarstwo ścienne i dekoracyjne, malarstwo na szkle, malarstwo niepełnosprawnych, malarstwo sztalugowe, makaty, drzeworyt, grafika, rysunek, tkactwo, haft i koronki, wycinanki, ceramika, zabawki, lastyka Obrzędowa, palmy wielkanocne, pisanki wielkanocne, gwiazdy, kapliczki, szopki, maski, rekwizyty obrzędowe, współcześni święci błogosławieni, Judaica, Koń w sztuce ludowej, Barwy Śląska, Technika, prywatne,wyroby ze słomy
Strona Główna | O Muzeum | Zbiory | Twórcy | Kontakt Muzeum Sztuki Ludowej,Marian Pokropek, zabytki, Polska, sztuka, ludowa, rzeźba, płaskorzeźba, sznycerka i intarsje, rzeźba ceramiczna, malarstwo ścienne i dekoracyjne, malarstwo na szkle, malarstwo niepełnosprawnych, malarstwo sztalugowe, makaty, drzeworyt, grafika, rysunek, tkactwo, haft i koronki, wycinanki, ceramika, zabawki, lastyka Obrzędowa, palmy wielkanocne, pisanki wielkanocne, gwiazdy, kapliczki, szopki, maski, rekwizyty obrzędowe, współcześni święci błogosławieni, Judaica, Koń w sztuce ludowej, Barwy Śląska, Technika, prywatne,wyroby ze słomydesign & hosting Sebipol