Twoja przegl±darka nie ma zainstalowanego plugina obsługuj±cego animacje w technologii Flash. Prosimy o zainstalowanie go ze strony Adobe.com

Menu
Czerwiński, Wacław

Rzeźbiarz

urodzo­ny 11.VI.1911 r. w Zgierzu, zamieszkały w Świnicach Warckich, woj. konińskie.

Posiada wykształcenie podstawowe. Z zawodu jest rolnikiem, ale trudnił się szewstwem wiejskim, był dozorcą, podejmował się także innych zajęć zarobkowych, jako że posiadany kawałek ziemi nie wystarczał na utrzymanie rodziny. W latach 60-tych zarobkowo trudnił się rzeźbiarstwem po nawiązaniu kontaktu z Muzeami i „Cepelią". Umiejętność rzeźbienia nabył w latach szkolnych. Jako młody chłopak strugał najpierw ptaszki i koniki, aniołki, konstruował drewniane zabawki, potem zaczął strugać postacie ludzkie. Przed II wojną światową rzeźbił okazjonalnie i raczej dla siebie i najbliższego otoczenia.

W czasie wojny był więziony w obozie jenieckim w Moosburg w Górnej Bawarii i tam umiejętność rzeźbienia pozwoliła mu na przetrwanie najcięższego okresu swego życia. Rzeźbił, bo pragnął utrwalić postacie i zdarzenia obozowe, ale także dlatego by czymś się zająć, by w czasie tej pracy chociaż na chwilę zapomnieć o życiu obozowym, o ciągłej niepewności, głodzie, prześladowaniach. Do lat wojenno-obozowych Wacław Czerwiński będzie później często powracał we wspomnieniach i w twórczości rzeźbiarskiej. Sam pisze „że rzeźby moje być może są nieraz takie zamyślone i smutne, bo przecież jak mogą być wesołe. W obozie i już po wojnie rzeźbiłem postacie Żydów, jako jednych co najwięcej byli przez Niemców prześladowani, rzeźbiłem żołnierzy, jeńców, ludzi chorych, kalekich. Mimo, że sam tego nie chciałem. to jednak myśli same wracały do przeszłości i na nowo to wszystko odżywało". Rzeźby Wacława Czerwińskiego o tematyce martyrologicznej mają charakterystyczny wygląd. Są to postacie wydłużone, smukłe, rzeźbione z cienkich konarów drzew. często z wykorzystaniem naturalnych skrętów i krzywizn. Twarze mają wyraz smutny, cierpiący. starczy, osadzone w tułowiu z pochyleniem ku przodowi nadają całej postaci postawę przygarbienia. Postawę tą jeszcze bardziej podkreślają cienkie, opuszczone ręce przylegające ściśle dc tułowia. Rzeźbiarz dokładniej opracowywał tylko twarze, czasem palce u rąk lub bose nogi. Niekiedy dodawał jakiś charakterystyczny szczegół myckę żydowską lub rogatywkę żołnierską na głowie, laskę w ręku itp. Rzeźby te posiadały jednolitą, oszczędną polichromię. Twarze, ręce i nogi (o ile były bose) pozostawiał w naturalnym kolorze drewna, wszystko inne malował na ciem-no w kolorze ciemno-brązowym, ciemno-zielonym lub po prostu na czarno.

Rzeźby martyrologiczne, rzeźby Żydów i żołnierzy najbardziej wyróżniały się w twórczości Wacława Czerwińskiego i były najczęściej eksponowane na różnych konkursach i wystawach sztuki ludowej. Wacław Czerwiński rzeźbił z dużym powodzeniem i inne postacie: Chrystusa, stare kobiety, postacie historyczne i legendarno-demonologiczne, głównie diabły łęczyckie, na które nastąpiła w 60-tych latach moda, dzięki propagowaniu wśród rzeźbiarzy regionu łęczyckiego motywów wiejskich i legendarno-demonologicznych. Rzeźbiarz około 1962—64 r. wykonał też bardzo interesującą kompozycję: zbożowy snop (znaną również pod inną nazwą: polski życiodajny kłos zbożowy), którą po wielu latach powtórzył w konkursie "Święto plonów w rzeźbie ludowej" zorganizowanym w Płocku w 1976 r. z okazji odbywających się w tym mieście Centralnych Dożynek. Była to rzeźba przedstawiająca snop zboża przewiązany powrósłem, z wyłaniającą się z kłosów roześmianą twarzą młodej kobiety. Wacław Czerwiński brał udział w kilku konkursach i wystawach sztuki ludowej: w 1961 i 1964 r. w konkursach i wystawach pt. ,,Współczesna łęczycka sztuka ludowa" zorganizowanych przez Muzeum w Łęczycy, w 1964 r. w konkursie — wystawie: „Sztuka ludowa Ziemi Łódzkiej" (Łódź), w 1970 r. w wystawie: "Tematyka wojskowa w łęczyckiej rzeźbie ludowej" (Warszawa), w 1974 r. w konkursie — wystawie; „Współczesna sztuka ludowa Ziemi Łódzkiej w 30 lecie PRL" (Łódź). W tym samym roku rzeźby Czerwińskiego były eksponowane na I Triennale Plastyki Nieprofesjonalnej (Szczecin). Niezależnie od wspomnianych wyżej konkursów i wystaw rzeźby Czerwińskiego znajdowały się w stałych ekspozycjach muzealnych w Łęczycy i Łodzi oraz na wystawach okolicznościowych w muzeach w Płocku, Toruniu, Krakowie, War­szawie. W latach 1974—77 twórca rzeźbił mniej i rzadziej uczestniczył w konkursach i wystawach sztuki ludowej. Dopiero po 1977 r. nastąpiło pewne ożywienie w jego twórczości rzeźbiarskiej. W 1977 r. uczestniczył po raz pierwszy na kiermaszu sztuki ludowej w Płocku. Za swoją twórczość rzeźbiarską otrzymał wiele nagród i wyróżnień. Jest członkiem STL.

Muzeum Sztuki Ludowej,Marian Pokropek, zabytki, Polska, sztuka, ludowa, rzeźba, płaskorzeźba, sznycerka i intarsje, rzeźba ceramiczna, malarstwo ścienne i dekoracyjne, malarstwo na szkle, malarstwo niepełnosprawnych, malarstwo sztalugowe, makaty, drzeworyt, grafika, rysunek, tkactwo, haft i koronki, wycinanki, ceramika, zabawki, lastyka Obrzędowa, palmy wielkanocne, pisanki wielkanocne, gwiazdy, kapliczki, szopki, maski, rekwizyty obrzędowe, współcześni święci błogosławieni, Judaica, Koń w sztuce ludowej, Barwy Śląska, Technika, prywatne,wyroby ze słomy
Strona Główna | O Muzeum | Zbiory | Twórcy | Kontakt Muzeum Sztuki Ludowej,Marian Pokropek, zabytki, Polska, sztuka, ludowa, rzeźba, płaskorzeźba, sznycerka i intarsje, rzeźba ceramiczna, malarstwo ścienne i dekoracyjne, malarstwo na szkle, malarstwo niepełnosprawnych, malarstwo sztalugowe, makaty, drzeworyt, grafika, rysunek, tkactwo, haft i koronki, wycinanki, ceramika, zabawki, lastyka Obrzędowa, palmy wielkanocne, pisanki wielkanocne, gwiazdy, kapliczki, szopki, maski, rekwizyty obrzędowe, współcześni święci błogosławieni, Judaica, Koń w sztuce ludowej, Barwy Śląska, Technika, prywatne,wyroby ze słomydesign & hosting Sebipol