Twoja przegl±darka nie ma zainstalowanego plugina obsługuj±cego animacje w technologii Flash. Prosimy o zainstalowanie go ze strony Adobe.com

Menu
Kamiński, Antoni

Rzeźbiarz

Urodził się 14.VI.1947 r. w Kowalewie, woj. toruńskie. Dzieciństwo spędził w Toruniu, tam też ukończył szkołę Podstawową i średnią techniczną. Obecnie mieszka w Kutnie, ul. Grunwaldzka nr 12/72 i pracuje jako majster drogowy w Przedsiębiorstwie Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Kutnie.

Ze sztuką ludową zapoznał się poprzez częste oglądanie wystaw w Muzeum Etnograficznym w Toruniu. Najbardziej interesował się rzeźbą ludową. Mając 16 lat zdecydował się wyrzeźbić w drewnie kilka świątków, wzorując się na tych, jakie widział w Muzeum. To sprawiło mu wiele trudu. Łatwiejszą okazała się korzenioplastyka, którą zajął się na jakiś czas. Z gałęzi i korzeni wykonywał różne fantastyczne potwory, gady, ptaki, na jakie pozwalały mu naturalnie wykształcone formy. Owe ,.rzeźby" z korzeni były przez niego malowane i lakierowane. Ponownie z rzeźbą figuralną zetknął się po 1973 r., z chwilą nawiązania kontaktów z grupą młodych rzeźbiarzy skupionych wokół Domu Kultury i Muzeum w Łęczycy. W 1974 r. bierze po raz pierwszy udział w konkursie i wystawie ,,30-lecie PRL w moim regionie w malarstwie, rzeźbie i grafice" zorganizowanych przez DK w Łęczycy. W następnym roku uczestniczy w konkursie na pamiątkę regionalną oraz w konkursie na temat „Górnik w rzeźbie ludowej"; oba konkursy zorganizowane Przy współudziale Muzeum w Łęczycy. Na konkursach tych Antoni Kamiński otrzymuje nagrody: dwukrotnie II-gą i raz I. Nagrody te zachęciły go do dalszego rzeźbienia. Jednakże w następnych latach na konkursach ogólnokrajowych nie otrzymuje wyróżnień ponieważ jego prace wywoływały dużo sprzecznych opinii. Były one uznawane za rzeźby bardziej amatorskie niż ludowe. Antoni Kamiński posiada na pewno duże zdolności manualne i bujną wyobraźnię, ale jeszcze nie potrafi wypracować ani własnego, charakterystycznego stylu, ani podporządkować się regułom tradycyjnej rzeźby ludowej. Na konkursach, gdzie nie przestrzega się rygorystycznie tzw. „stylu ludowego", rzeźby Kamińskiego spotykają się z pozytywną oceną. Tak np. na konkursie „Pamiątka z Ziemi Łęczyckiej" rzeźbiarz otrzymał I nagrodę za cykl rzeźb tematycznie związanych z postacią diabła Boruty. Oto niektóre z nich: „Powrót z karczmy", „Powóz Boruty", „Boruta — kaleka". Pierwsza z nich charakteryzuje się ciekawym rozwiązaniem kompozycyjnym. Boruta z wyrazem wielkiego wysiłku i zmęczenia na twarzy dźwiga na plecach grubego Pijaka z dużym kielichem w ręku. Budowa poszczególnych postaci jest nieproporcjonalna i wynika z kształtu wykorzystanego klocka drewna. Wyodrębniają się duże głowy, ze starannym, uważnym modelunkiem twarzy, których wyraz jest bardzo ważnym elementem kompozycyjnym, podobnie jak atrybuty: rogi i ogon diabelski, duży brzuch i nos pijaka oraz kielich. Podobne rozwiązania kompozycyjne występują w drugiej rzeźbie: Boruta dźwigający powóz, z którego wychyla się głowa kobiety. W tej rzeźbie głowy i atrybuty również potraktowane są pierwszoplanowo, reszta rzeźby wykonana jest schematycznie, jakby pobieżnie.

Tematyka rzeźb Antoniego Kamińskiego jest różnorodna i bardzo często podporządkowana tematycznym konkursom i wystawom. Sam rzeźbiarz wymieniając tematy swoich rzeźb pisze: „praca rolnika, legendy łęczyckie, wydarzenia historyczne i tematy konkursowe". Rzeźbi w drewnie lipowym, olchowym, wierzbowym. Do rzeźbienia używa scyzoryka i dłutka własnej roboty. Rzeźb nie maluje, czasem ściemnia je pokostem lub bejcami. Kilka prac Kamińskiego zakupiło do swoich zbiorów Muzeum w Łęczycy. Po konkursie „Obrzędy, zwyczaje i folklor regionu" oraz „Święto plonów" prace jego znalazły się w Muzeum Mazowieckim w Płocku. W 1976 r. rzeźbiarz po raz pierwszy uczestniczył w kiermaszu sztuki ludowej w Płocku, podczas którego sprzedał kilkanaście prac prywatnym kolekcjonerom i miłośnikom sztuki ludowej. We własnym środowisku nie ma jeszcze zbyt wielu nabywców. Często rozdaje swoje rzeźby znajomym i rodzinie co sprawia rzeźbiarzowi wiele niekłamanej satysfakcji.

Muzeum Sztuki Ludowej,Marian Pokropek, zabytki, Polska, sztuka, ludowa, rzeźba, płaskorzeźba, sznycerka i intarsje, rzeźba ceramiczna, malarstwo ścienne i dekoracyjne, malarstwo na szkle, malarstwo niepełnosprawnych, malarstwo sztalugowe, makaty, drzeworyt, grafika, rysunek, tkactwo, haft i koronki, wycinanki, ceramika, zabawki, lastyka Obrzędowa, palmy wielkanocne, pisanki wielkanocne, gwiazdy, kapliczki, szopki, maski, rekwizyty obrzędowe, współcześni święci błogosławieni, Judaica, Koń w sztuce ludowej, Barwy Śląska, Technika, prywatne,wyroby ze słomy
Strona Główna | O Muzeum | Zbiory | Twórcy | Kontakt Muzeum Sztuki Ludowej,Marian Pokropek, zabytki, Polska, sztuka, ludowa, rzeźba, płaskorzeźba, sznycerka i intarsje, rzeźba ceramiczna, malarstwo ścienne i dekoracyjne, malarstwo na szkle, malarstwo niepełnosprawnych, malarstwo sztalugowe, makaty, drzeworyt, grafika, rysunek, tkactwo, haft i koronki, wycinanki, ceramika, zabawki, lastyka Obrzędowa, palmy wielkanocne, pisanki wielkanocne, gwiazdy, kapliczki, szopki, maski, rekwizyty obrzędowe, współcześni święci błogosławieni, Judaica, Koń w sztuce ludowej, Barwy Śląska, Technika, prywatne,wyroby ze słomydesign & hosting Sebipol