Twoja przegl±darka nie ma zainstalowanego plugina obsługuj±cego animacje w technologii Flash. Prosimy o zainstalowanie go ze strony Adobe.com

Menu
Lica, Władysław

Rzeźbiarz

ur. 7.VI.1928 r. we Wdzydzach Tucholskich, gm. Wiele, woj. gdańskie i tamże zamieszkały. Nie posiada żadnego gospodarstwa rolnego, a jedynie małą dzierżawną działkę ziemi, na której stoi stara drewniana chałupa, będąca jego mieszkaniem a jednocześnie pracownią rzeźbiarską. Obecnie, po śmierci rodziców, których był opiekunem mieszka sam i profesjonalnie zajmuje się rzeźbiarstwem. Kiedyś pracował jako murarz i zdun, zajmował się okazjonalnie różnymi innymi pracami, trochę trudnił się plecionkarstwem, nie obce mu były zajęcia związane z obróbką drewna. Jako kilkuletni chłopak pasając obce bydło i owce „na wygonie" strugał już drobne przedmioty codziennego użytku, robił piszczałki, drewniane ptaszki i zabawki dla dzieci, ale z właściwą rzeźbą figuralną zetknął się dopiero mając 16 lat. W sąsiedniej wsi w Węglikowie mieszkał jego wuj (starszy brat matki) Apolinary Pastwa, który bezpośrednio po II wojnie światowej, mając wówczas 46 lat zaczął rzeźbić „z głowy" różnorodne ..świątki", figurki świeckie, płaskorzeźby i drewniane zabawki. „Odkryty" w latach pięćdziesiątych stał się wkrótce jednym z bardziej znanych i cenionych rzeźbiarzy kaszubskich. Właśnie u swego wujka, a jednocześnie ojca chrzestnego, Władysław Lica zapoznał się z techniką rzeźbiarską i pod jego kierunkiem wyrzeźbił kilka pierwszych, realistycznie potraktowanych figurek. Samodzielnie zaczął rzeźbić mając ponad 20 lat i wkrótce wypracował swój styl, o którym Róża Ostrowska i Izabela Trojanowska w „Bedekerze Kaszubskim" pisały: „Styl niezwykły »klockowy«, z wykorzystaniem faktury i barwy drewna, kształtu klocka, jego sęków, naskórka kory. Nie znając twórcy można by sądzić, że smukłe postacie o wielkich, płaskich, a czasem wklęsłych twarzach, nierzadko kilku spoglądających z jednego klocka-rzeźby, wykonał plastyk świadomie kojarzący prymityw i deformację. Nieprzeciętna wyobraźnia wywiodła bowiem artystę z Wdzydz Tucholskich... daleko poza schematy ludowych tradycji". Styl rzeźb Licy wzbudzał u jednych zaciekawienie i był oceniany pozytywnie, u drugich spotykał się z krytyką. W katalogu „Współczesna sztuka ludowa w Województwie Bydgoskim" pisano o twórczości Licy: „Rzeźby Władysława Licy są... przykładem dostosowania się autora do gustu : odbiorców i aktualnej mody na dawne prymitywne „świątki". Sprowokowany przez Cepelię porzucił swoje dawne, realistycznie traktowane postacie... Zaczął masowo obciosywać klocki, a wyłaniającym się z nich postaciom deformować świadomie... wyrazy twarzy. Ogromne zamówienie Cepelii, duży zbyt rzeźb u turystów, sława i rozgłos (prasa, radio, telewizja), spłyciły poziom tego niewątpliwie zdolnego twórcy o dużych ambicjach artystycznych". Jeszcze inni chcieliby widzieć w rzeźbach Licy świadome nawiązywanie do „świątków pogańskich", do różnych Światowidów, Swarożyców, Dadżbogów itp.

Rzeźby Licy na pewno nie mają nic wspólnego z tradycyjną rzeźbą ludową, z dawnymi „prymitywnymi świątkami", a tym bardziej z „bóstwami pogańskimi". Są to po prostu rzeźby, w których twórca świadomie realizuje nowe, modne kierunki istniejące we współczesnej rzeźbie amatorskiej i nieprofesjonalnej, a polegające na wykorzystywaniu lub dostosowywaniu się do kształtów i faktury samego surowca i na zamierzonej deformacji, uproszczeniu czy wręcz uprymitywiźnieniu poszczególnych rzeźbionych postaci lub ich fragmentów dla wyrażenia lub podkreślenia tzw. ekspresji. Rzeźby Licy tak bardzo odmienne od tradycyjnej ludowej rzeźby realistycznej i figuratywnej przed kilkunastoma laty mogły wzbudzać zrozumiałe zainteresowanie. Dziś jednak ten styl rzeźbienia stał się nadto powszechny i jednolity. Lica pozostał jednak wierny wypracowanemu przez siebie stylowi i do dziś rzeźbi dziesiątki podobnych figur. Są to rzeźby wykonywane z pni drzew z wykorzystaniem naturalnych odrośli — gałęzi lub korzeni, sęków, narośli, skrzywień itp. Kilkoma, ostro zarysowanymi cięciami modeluje twarz, czasem ręce, jakiś przedmiot — atrybut charakteryzujący rzeźbioną postać. Lica wypracował kilkanaście rozwiązań plastycznych, które będą powtarzały się prawie we wszystkich jego rzeźbach. Podobnie modelowane są oczy, usta, nos, często broda, do wyrzeźbienia których często ogranicza się twórca, pozostawiając resztę rzeźby jak gdyby niedokończoną, w formie naturalnego kawałka drewna. Ten „naturalistyczno-sprymitywizowany" styl stał się manierą, tym bardziej uwidaczniającą się przy dużej ilości rzeźbionych przez Lice figurek.

Lica jest niezmiernie pracowitym i płodnym rzeźbiarzem. Wykonuje na zamówienie Cepelii dziesiątki prac, a niezależnie od tego sam chętnie jeździ ze swymi rzeźbami na różnego rodzaju kiermasze, jarmarki i imprezy folklorystyczne. Uczestniczył między innymi na Jarmarkach Dominikańskich w Gdańsku, na Jarmarku Kaszubskim w Bytowie, na kiermaszach sztuki ludowej w Płocku i Kazimierzu nad Wisłą, na Cepeliadach. Swe rzeźby chętnie sprzedaje także turystom krajowym i zagranicznym licznie odwiedzającym piękne okolice Przyjezierza Wdzydzkiego. W 1967 r. jako stypendysta Ministerstwa Kultury i Sztuki, Lica wyjechał do Paryża na prezentację swych prac, gdzie- okazywał swój kunszt rzeźbiarski w kilku miejscach, zyskując uznanie społeczeń­stwa francuskiego.

Lica rzeźbi prawie wyłącznie w drewnie, w różnych gatunkach, począwszy od drewna „białego" i miękkiego czyli topoli, lipy, sosny, a także brzozy do drewna ciemnego i twardego: dębu, wiązu, gruszy. Chętnie wykorzystuje kawałki pni z korzeniami lub gałęźmi wyciągnięte z nurtu rzek lub z jeziora. Wówczas rzeźbiarsko opracowuje tylko pewne fragmenty, pozostawiając resztę w naturalnych, zazwyczaj fantastycznych kształtach. Posługuje się kilkoma prostymi narzędziami: dłutami rzeźbiarskimi, nożami, siekierą i piłą. Prace pozostawia przeważnie w naturalnych barwach surowca, ale stosuje także technikę „podpalania" przy użyciu denaturatu i barwienia na czarno przy pomocy sadzy i mleka. Najczęściej rzeźbi jednopostaciowe figurki przedstawiające starych ludzi lub kompozycje wielofiguralne, ale kształtowane przeważnie w jednym klocku. Nadaje tym rzeźbom różnorodne nazwy. Jest tu Święta Rodzina, ale i rodzina chłopska, Boże Narodzenie, ale i macierzyństwo, Matka Boska z małym Jezusem, ale i kobieta wiejska z dzieckiem, Bóg Ojciec, ale i starzec lub mędrzec itp. Są to więc „świątki” i typy wiejskie, postacie legendarne i historyczne, wszystkie do siebie dość zbliżone. Wielkość rzeźb różna, od kilkunastu do kilkudziesięciu centymetrów wysokości. Lica chętnie uczestniczy także w różnych konkursach i wystawach rzeźby ludowej. Brał udział w ponad 80-ciu wystawach na terenie całej Polski i poza granicami kraju. Jego prace znajdują się we wszystkich muzeach i zbiorach etnograficznych Polski północnej: w Gdańsku-Oliwie, w Szczecinie, Słupsku, Kościerzynie, Kartuzach, Bydgoszczy, w Chojnicach, w Toruniu, w Parku etnograficznym we Wdzydzach i in., a ponadto w wielu centralnych muzeach etnograficznych: w Państwowym Muzeum Etnograficznym w Warszawie, w Muzeum Etnograficznym w Krakowie, w Muzeum Archeologicznym i Etnograficznym w Łodzi, w Muzeum Instrumentów Muzycznych w Poznaniu, w Muzeum Okręgowym w Lublinie, w Muzeum Mazowieckim w Płocku oraz w zbiorach innych instytucji i towarzystw regionalnych. Miał trzy wystawy indywidualne, ostatnią — jesienią 1975 r. zorganizowaną przez Muzeum Etnograficzne w Toruniu z okazji 25-lecia twórczości rzeźbiarskiej.

Muzeum Sztuki Ludowej,Marian Pokropek, zabytki, Polska, sztuka, ludowa, rzeźba, płaskorzeźba, sznycerka i intarsje, rzeźba ceramiczna, malarstwo ścienne i dekoracyjne, malarstwo na szkle, malarstwo niepełnosprawnych, malarstwo sztalugowe, makaty, drzeworyt, grafika, rysunek, tkactwo, haft i koronki, wycinanki, ceramika, zabawki, lastyka Obrzędowa, palmy wielkanocne, pisanki wielkanocne, gwiazdy, kapliczki, szopki, maski, rekwizyty obrzędowe, współcześni święci błogosławieni, Judaica, Koń w sztuce ludowej, Barwy Śląska, Technika, prywatne,wyroby ze słomy
Strona Główna | O Muzeum | Zbiory | Twórcy | Kontakt Muzeum Sztuki Ludowej,Marian Pokropek, zabytki, Polska, sztuka, ludowa, rzeźba, płaskorzeźba, sznycerka i intarsje, rzeźba ceramiczna, malarstwo ścienne i dekoracyjne, malarstwo na szkle, malarstwo niepełnosprawnych, malarstwo sztalugowe, makaty, drzeworyt, grafika, rysunek, tkactwo, haft i koronki, wycinanki, ceramika, zabawki, lastyka Obrzędowa, palmy wielkanocne, pisanki wielkanocne, gwiazdy, kapliczki, szopki, maski, rekwizyty obrzędowe, współcześni święci błogosławieni, Judaica, Koń w sztuce ludowej, Barwy Śląska, Technika, prywatne,wyroby ze słomydesign & hosting Sebipol